Als fotoclub organiseren we 2 keer per jaar een uitje naar een fotogenieke plek. Iris van Rossum maakte verslag van het uitje in mei jl. Zij was als gast met ons mee en deelt graag haar en onze belevenissen.
Op 21 mei mocht ik mee met de Fotoclub naar het openluchtmuseum. Zij organiseren regelmatig uitjes om met elkaar foto's te leren maken op diverse manier in verschillende situaties. Dit was dus een unieke kans voor mij om een binnekijkje te krijgen in deze club. Hierom is mij ook gevraagd om dit stukje te schrijven. Het uitje zag er als volgt uit. Rond 1 uur verzamelden we bij het clubgebouw en koos iedereen een plekje bij elkaar in de auto om op die manier gezellig samen te reizen. Bij aankomst werden we vriendelijk verwelkomt door het personeel, kregen we een plattegrond en werden de kaartjes gecontroleerd. Toen we binnen waren in het park, pakte iedereen hun camera spullen bij de hand pakken en bespraken we een beetje wie wat leuk leek om te fotograferen. De leden die dezelfde kant op wilden lopen liepen gezellig in een groepje. We mochten door heel het park lopen en hebben veel foto's gemaakt. Ik liep het eerste gedeelte met m'n vader mee. Tijdens deze wandeling kwam ik verschillende plekken tegen die ik graag wou fotograferen als er geen bezoekers zouden zijn en heb die dus aangekruist op mijn plattegrond. Rond 5 uur werden we verwacht bij het restaurant en zaten we in de Pronkkamer. Het personeel was erg vriendelijk en in voor een grapje hier en daar. Het eten en drinken was goed geregeld, er was meer dan genoeg voor iedereen, met genoeg keuze voor iedere smaak. Een van de leden lustte bijvoorbeeld de soep niet, maar dit was geen enkel probleem en er werd wat anders voor hem geregeld. Het diner was erg gezellig en iedereen praatte gezellig met elkaar en met mij, waardoor ik me echt onderdeel van de groep voelde. Na het diner mochten we nog (na sluitingstijd) door het park lopen om verder te gaan met foto's maken. Zoals in de middag koos iedereen een beetje hun eigen weg en ging ik mijn aangekruiste plekken af. Doordat ik kriskras over het terrein liep, kwam ik verschillende leden tegen, waarmee ik gezellig even stond te praten of werd ik uitgenodigd om een stukje mee te lopen langs een ander gedeelte van de route. Dit voelde als spontane gezelligheid en betrokkenheid. Na afloop verzamelde we bij de ingang en werden er ervaringen uitgewisseld met elkaar.
